Wij hebben sinds afgelopen zaterdag een huisgenootje erbij. Kleine Cato van 9 weken jong is bij ons komen wonen. Nooit kunnen bedenken dat het zo leuk is om zo´n klein hummeltje in huis te hebben. Ze speelt, eet, kroelt en slaapt zoals het hoort.

In Maart, tijdens een nazit in het theater, kregen we een geweldig betoog over de serie 24. De dagen daarna hadden we het erover, eigenlijk veels te druk met het huis, maar zou het toch niet leuk zijn om in de verloren vrije uurtjes, toch eindelijk eens de serie te gaan kijken waar veel mensen al lovend over hadden gesproken.

Dus gaan shoppen en na twee winkels hadden we serie 1 van 24 in huis. Een week later hadden we serie 2 ook in huis. Inmiddels is het half Juni en zijn we een heel eind op weg met seizoen 5.

Heel wat nachtelijke uurtjes zijn opgeofferd, want als het zo spannend is dan kan je beter nog een aflvering kijken, want dan weet je hoe het verder gaat en kan je tenminste rustig slapen…. Men, ik weet niet hoe mensen dat doen die het altijd op tv hebben gekeken, ik zou er niet aan moeten denken, dat je 40 minuten per week ziet en dan weer moet gaan wachten, en dat 24 weken achter elkaar.

Maar goed, heb je het nog niet gezien, ga dat dan nu echt eens doen, de kans op verslaving is 99%, mij is het al gelukt om twee mensen in mijn omgeving ook totaly addicted te krijgen. Bizar, maar zo werkt het blijkbaar wel.

Hoera, Bas & Aad gaan eindelijk na zes jaar weer eens optreden in het Vondelpark! Fijn om daar op 3 Juni bij aanwezig te kunnen zijn. Ook leuk dat we het nu pas horen en het dus niet meer zo lang duurt.

Ja, nu woon ik dan toch eindelijk sinds drie weken samen met broer in ons nieuwe huis. Ik zal deze week wat plaatjes schieten en ze op mijn log zetten. Heel veel werk verricht gedurende vijf/zes weken, met veel hulp van mijn lieve tante en oom, A & H. Maar ook van lieve vrienden C & R. Mijn drie neefjes hebben ook enorm meegeholpen, allemaal heel erg bedankt. Wennen is het wel, zo op een nieuwe plek, andere geluiden, nieuw bed, allemaal nieuwe spullen. Maar we genieten er enorm van, het is fijn om ruimte om ons heen te hebben.

Ik ben weer eens eventjes bij de heren langs geweest. In het najaar was ik ook al op bezoek, toen ze hun programma aan het vormen waren in het prachtige Posttheater in Arnhem. In December was ik bij de premiere, wel leuk, maar niet echt mijn ding dat soort feestjes.

Leuker vind ik het om zoals van de week, hier in mijn eigen woonplaats naar het theater te lopen, daar een paar uurtjes te vertoeven, oa om te overleggen over de nieuw te maken site. Dan samen een hapje te eten, als vrouw aan tafel met zes kerels, moet ik dan vooral vaak grinniken.

Daarna volgt nog de voorstelling en blijf ik mij verwonderen over het feit dat het net lijkt alsof er twee mij totaal vreemde mannen op toneel staan te spelen. De magie van het theater blijft wonderlijk.

Nou Alex dus, volgens mij. Eens zien of ik het dit jaar weer goed heb, vorig jaar zat ik er helemaal naast, dus ben benieuwd. Zeker is wel, dat het ernorm leuk blijft om ernaar te kijken en mee te speuren.

Ik ben vanaf 1 Maart, samen met mijn broer, in het gelukkige bezit van een eigen huis. Het voelt nu al zeer prettig, laat staan als het af is. We hoeven er gelukkig niet heel veel aan te doen. Alle muren moeten schoon en daarna moeten ze door een spuiter weer mooi gemaakt worden. Er moet in de hal, overloop en logeerkamer iets nieuws op de vloer komen. En we zetten er een nieuwe keuken in, een heule mooie landelijke, wit met eiken en een wit porseleinen spoelbak. Foto’s volgen als het af is. De komende tijd heb ik dus wel wat meer te melden, om iedereen een beetje op de hoogte te houden. Voorlopig is het vooral shoppen, lijstjes maken, spullen uitzoeken, opruimen en inpakken.

Mijn broer is een 5 weken weg van huis, voor zijn nieuwe baan moet hij namelijk studeren en examens halen. Bij het bedrijf waar hij werkt geven ze er de voorkeur aan om hun personeel dat in India te laten doen, waar ze ook de nodige scholing krijgen. Toen ik de eerste foto’s zag en verhalen hoorde dacht ik, blij dat ik er niet zit, druk, lawaai, stank, enz.

Maar gisteren kreeg ik een tweede verslag, van een eveneens tweede uitje. Toen dacht ik, wow, dat had ik toch ook wel met eigen ogen willen zien. Indiase Himalaya, zo wonderschoon……vast een van de mooiste plekken op aarde. Meer te lezen op het Shimla 2006 Weblog

Willy Waltz (Aart Staartjes), directeur van het zieltogende familiecircus WALTZ, regeert met ijzeren vuist over zijn circus �over zijn familie. Hoewel hij al op leeftijd is, wil hij van geen ophouden weten. “De voorstelling duurt zolang als de voorstelling duurt”. Dan wordt bij hem een kwaadaardige hersentumor ontdekt. Waltz moet alles op alles zetten om het voortbestaan van het circus, zijn levenswerk, veilig te stellen. Wie is geschikt om hem op te volgen?

Zijn oudste zoon, Bruno (Theo Maassen) is homoseksueel en zal niet voor nakomelingen zorgen. Zijn tweede zoon, Felix (Barry Atsma) heeft wel vrouw en kinderen, maar is te slap om het circus te leiden en de jongste, Enrico (Koen Wouterse) is een ongeleid projectiel. Dan is er WaltzÂ’ nieuwe Russische vriendin die het circus wil overnemen. Maar is er in deze tijd nog wel plaats voor het Groot Internationaal Wereldcircus WALTZ?

Kortom, een prachtige serie, waarvan het eerste deel gisteravond op tv was, ik heb het ademloos uit zitten kijken, wat mooi gemaakt, goede acteurs, mooie muziek, prachtige shots. Gaat het zien vanaf volgende week zaterdag, en de eerste moet u indien gemist, maar terugkijken via het internet.

Plakken voor Pardon          26000 gezichten